Fotoblog  Jan-Willem van Rijs

Facebook brengt je naar de Amsterdamse Waterleidingduinen

Facebook brengt je in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Eigenlijk raar dat ik hiermee begin, maar in feite is het wel op deze wijze gegaan. Sterker nog. Het begon zelfs in Leiden in het najaar van 2016. Via Facebook was er een oproep om met een groep enthousiastelingen te gaan fotograferen in Leiden. Dat was toen en dat was heel leuk. Marjolente die met haar vriend Martijn het voortouw hierin nam deed deze oproep nogmaals, maar dan in het gebied van de Amsterdamse Waterleidingduinen. Het was daarom dat ik naar uitspanning de Oase in Vogelenzang reed. Ik was daar nog nooit geweest. Ik ken de duinen redelijk, maar had al op google maps gezien dat gebied er weer anders uitzag dan de andere gebieden van de Amsterdamse Waterleidingduinen. Hier lagen meer waterpartijen en in dit gebied is ook aangegeven dat er veel vossen zouden zitten die zich makkelijk zouden laten fotograferen. Het beloofde wat en kennelijk een win win situatie.Ik had met Lilian, die ik ook in Leiden had ontmoet, afgesproken om haar van het station af te halen. Niet veel later waren wij bij uitspanning de Oase. Parkeren kon nog net. Het was behoorlijk druk op de parkeerplaats en nog veel drukker en luidruchtiger was het binnen. Veel mensen die in de duinen aan het sporten waren geweest zaten hier naar elkaar te gillen. Wat een herrie daarbinnen en van al dat sporten doe je zoveel energie op, dat dit op deze wijze naar elkaar geuit moet worden. Het woord akoestiek is hier behoorlijk op zijn plaats. Er hing of lag werkelijk geen enkel dempend materiaal. Er waren wel meer mensen dan dat er stoelen waren, maar nadat we een gedeelte van onze groep aantroffen, kon je met hen werkelijk geen normaal gesprek voeren. Wij konden elkaar gewoonweg niet goed verstaan. Na aankomst van onze dagleiding zijn wij naar buiten gegaan. Hier troffen wij de rest van de groep. Na kennismaken bleek het gezelschap naast Zuid-Holland ook te komen uit Noord-Brabant en Gelderland. Een aantal hadden al een aardige rit achter de boeg.Na deze korte kennismaking gingen wij het gebied in. Marjolente en Martijn waren hier al zo vaak geweest dat verdwalen niet mogelijk was. Waar je in de Zilk al over struikelde bleek hier ook aanwezig. Damherten. Hier viel het mij op dat ook met name bomen het moesten ontgelden. Sommige basten waren flink weggevreten en dat kan voor de bomen niet goed zijn.Door het vele water is het mogelijk een ijsvogel te spotten. Die foto’s had ik op internet ook gezien, Er was hoop en tot op het laatste moment werd er over dat vogeltje gesproken. Ik heb in mijn leven een tweetal ijsvogels gezien. Helaas is die droom vandaag niet uitgekomen. Daar was het door al die bezoekers veel te druk voor.   In ieder geval konden de camera’s flink ingesteld worden op de damherten. Het is dan eigenlijk ook niet raar dat de meeste foto’s van deze herten zijn gemaakt. Zeker ook wanneer een hert niet van plan is weg te lopen en zich van alle kanten en van heel dichtbij laat fotograferen. Daarnaast is het winter. De duinen hoe mooi ook in deze tijd liggen eigenlijk te wachten op het voorjaar. Het grappige van zo’n spontane actie is dat je onderweg met mensen praat die als hobby fotografie hebben en dat je ideeën met elkaar kan uitwisselen en elkaars apparatuur kan bewonderen en zelfs uitproberen. Het schept een bepaalde band. Na een aantal uren door het duingebied gelopen te hebben bleek dat ik in het algemeen alleen foto’s had van herten of struiken waarachter een hert stond. Bij zoveel dieren is dit niet echt schokkend te noemen. Ik had geen lange lens om allerlei voor mijn lens veel te kleine vogels te fotograferen. Over het algemeen hadden wij veel vogels gezien. Met name watervogels of de zojuist besproken veel te kleine vogels die ook nog eens tussen allerlei takken zitten. Hierdoor is scherpstellen ondoenlijk. Doe je dit met de hand dan blijkt de vogel gevlogen. Niet schokkend en ook ruim aanwezig zijn kuifeenden. Toch weer eens wat anders dan een damhert. Even later dan ook nog eens een zwaan. Het meest leuke daaraan bleek dat je zijn kop onder water kon zien. toch ook wel weer bijzonder. Het licht viel net goed op moment van afdrukken.We hebben het in ieder geval naar ons zin gehad. Het gebied is een aanrader, maar ik kom er nog wel eens als de boel in bloei staat. Het was een mooie dag en de voorspelde regen was uitgebleven. De vos helaas niet gezien, maar laten we eerlijk zijn. We waren ook niet op het juiste tijdstip. De vos laat zich tegen de avond zien en niet echt op de dag. Bij uitspanning de Oase was het nog best druk. Buiten konden wij nog plaatsnemen en later zijn we met een kleine groep binnen gaan zitten. Inmiddels was het een stuk rustiger en veel aangenamer verpozen. Na een goed gevulde kop erwtensoep hebben wij afscheid van elkaar genomen. Lilian heb ik weer bij het station afgezet. Onderweg naar huis begon het te regenen.